Engelse les met yak boter thee


Zonsopgang. Mijn rug is enigszins stijf. Onder mij een hard, smal oppervlak. Boven en naast mij bedden. Waar ben ik? O ja, nu weet ik het weer: in een ongemakkelijke slaapwagon in een trein richting het westen! Het panorama buiten is indrukwekkend gewijzigd tijdens de nacht. In plaats van de vlakte doemen majestueuze bergen op, de een na de ander. Zij vormen de achtergrond van de landelijke gebieden die aan ons voorbijtrekken. Het is bijna midden juli. We hebben onze appartementen achtergelaten, en daarmee ook ons eerste semester taalstudie, om les te gaan geven op een Engels zomerkamp. We zullen ons voegen bij een groep buitenlanders uit verschillende landen om Engels te gaan geven aan hogeschoolstudenten in een plattelandsstad tussen de bergen. Als ik eerlijk ben, heb ik een beetje medelijden met deze jongelui, die de dagen van hun zomervakantie willen missen om Engels te leren.

 

25 Uur na het instappen bereiken we onze bestemming. Tijdens de kampweken slapen we in een stapelbed op een slaapzaal. De onderwijzers gebruiken hun maaltijden in de kantine. ’s Morgens gestoomde appelcake, ’s middags rijst met gewokt vlees en groenten en ’s avonds normaal gesproken noedels (mie). Meer dan honderd 16- tot 18-jarige studenten zijn uitgekozen om deel te nemen aan het kamp, maar eerst moeten we een mondelinge test doen om hun niveau te bepalen. Voor de meeste van hen is het de eerste keer dat ze een ‘westerling’ zien, dus je kunt je voorstellen hoe geïntimideerd ze zich voelen als ze uiteindelijk één-op-één met een van ons zitten om vragen te beantwoorden in ’t Engels! Desondanks zijn wij onder de indruk van hun leergierigheid. Omdat de klassen een grootte hebben van maximaal 18 studenten, is er genoeg tijd voor individueel en groepsgericht onderwijs. De studenten zijn er elke morgen al heel vroeg en houden met tegenzin pauze. Maar enkele uren later genieten ze er ook van om meer over ons en onze landen te leren. Een hoogtepunt van het kamp is het avondeten in het landelijke huisje van een student. Opnieuw is het welkom hartverwarmend en we voelen ons in verlegenheid gebracht vanwege alle voorbereiding die aan de maaltijd vooraf is gegaan. Het vlees en de groenten zijn allemaal ‘uit eigen tuin’. Een oud omaatje van ongeveer 80 jaar, die nog steeds een belangrijke rol speelt in de familie, maakt ons duidelijk dat er meer dan genoeg voedsel is. Naderhand maken we met enkele van de kinderen een wandeling door de tarwe- en bonenakkers. De avondzon verlicht de bergen in de verte met haar laatste stralen. Zo vredig en mooi!

 

Na het zomerkamp bezoeken we een JHF medewerkster in Tibet. Gedurende tien dagen bezoeken we verschillende ver in het binnenland gelegen klinieken en de huizen van enkele patiënten die ze onderzoekt. We zijn ontroerd vanwege hun warme gastvrijheid. Wij nippen aan onze ‘yak butter tea’ (thee van boter die bereid van de melk van een yak) en eten ‘tsampa’ (gerstemeel gemengd met water tot een stijve pap). Je moet er een bal van draaien in je rechterhand. We bekijken boomloze berglandschappen die helemaal overdekt zijn met wilde bloemen.

 

We zijn met veel indrukken teruggekeerd naar huis. Het is goed om weer terug te zijn. Er is werk te doen – moeilijk werk: taalstudie is daar een deel van.

 

Terug naar Jian Hua Nederland

 

Last updated on: Wed Aug 5 17:24:56 2009 by: Narci Herr
©2009 Jian Hua Foundation Ltd
Serving the communities of China with hope and love
以希望和爱心,参与社会建设。