Vlees en bad verboden

Ellen schrijft over de gang van zaken op een Chinees consultatiebureau

 

Met een 7 weken oude baby vertrokken we eind September 2006 weer naar China. Esther was een gezonde baby en ik was één keer met haar naar het consultatiebureau geweest. Het was nog te vroeg om de eerste inentingen te geven en het leek me ook beter om in China te starten, om één systeem te hebben.

 

Toen we eenmaal weer een beetje onze draai gevonden hadden na drie maanden in Nederland te zijn geweest, ben ik gaan informeren naar de mogelijkheden voor de vaccinaties voor Esther. Hier in de stad is een Westerse polikliniek, daar kun je zonder problemen naartoe voor de vaccinaties. De kosten zijn echter niet mis: het eerste consult kost 115 euro, de injectie varieert van 40 tot 100 euro, afhankelijk van de soort. Het tweede consult is goedkoper, maar in totaal zouden de bezoeken in het eerste jaar tussen de 550 en 700 euro gaan kosten. Daar schrokken we wel een beetje van, in Nederland is het allemaal gratis!

 

Dan maar eens informeren wat de Chinezen om ons heen doen. Het kinderziekenhuis zou een mogelijkheid hebben. Samen met een Engelse moeder met haar zoontje naar het kinderziekenhuis gegaan. Na drie balies afgewerkt te hebben, werden we naar een kliniekje om de hoek gestuurd. Maar helaas, vaccinaties werden ook daar niet meer uitgevoerd, we moesten bij het locale ziekenhuis van ons district zijn.

 

Een week later, terwijl ayi op Esther pastte, ben ik naar het ziekenhuis gegaan om eerst eens een kijkje te nemen. In mijn tas zaten wat hulpmiddelen: het rooster van vaccinaties bij baby’s zoals de internationale ziekenhuizen in China het gebruiken, de Nederlandse lijst en een boekje met Engels-Chinese medische termen. Al snel begreep men wat ik wilde. Ik werd naar de goede afdeling verwezen, een soort consultatiebureau. Daar waren ze verbaasd een buitenlander te zien, maar ze waren erg bereid me te helpen. Met de dokter nam ik de lijst van vaccinaties door. Toen schrok ik een beetje, want ze geven hier alle prikken apart. Dus geen DTP-combinatie, maar je moet voor elke prik komen. Dat betekende dat ik in het eerste jaar zo’n 16 keer naar het bureau zou moeten komen. Ik heb gevraagd of ze er dan in ieder geval twee tegelijk kan krijgen, in elke arm één. Dat was na overleg goed. Een aantal van de vaccinaties zijn gratis, ik moest alleen inschrijfgeld van 80 eurocent (!) betalen. Enkele moeten betaald worden, maar dat varieert van 3 tot 15 euro, dus het gaat hier over heel andere bedragen.

 

Thuis hebben we alles nog eens op een rijtje gezet en er goed over nagedacht. We ervaren wat reserves bij het Chinese systeem (koel bewaren is bij vaccinaties van groot belang, zal dat altijd gebeuren?) en het is wat omslachtig is. Ook voor Esther is het niet fijn dat het om zoveel injecties gaat. Toch denken we dat het goed is om dat systeem te volgen. We vinden het ook goed om zoveel mogelijk te proberen te leven zoals de mensen om ons heen, ook al gaat dat lang niet in alles.

 

Dus op naar het consultatiebureau, deze keer met Esther. Eerst naar de kamer van de dokter. Het geeft niet of ze met iemand bezig is, je wacht gewoon in de kamer waar twee dokters tegelijk bezig zijn. Ze beluisteren de kinderen, meten en wegen ze, stellen vragen aan de ouders (of meestal grootouders) en voorzien hen van informatie. Esther heeft natuurlijk alle aandacht met haar grote blauwe ogen.

 

De kale plek op Esthers achterhoofd betekent dat ze onvoldoende calcium binnen krijgt, daar krijgen we een recept voor mee. Tja, Chinese baby’s worden bijna altijd gedragen en krijgen de kans niet om een kale plek te krijgen, maar in Nederland zien we dat wel vaker. Nog wat tips voor na de prik: twee dagen niet in bad, twee dagen geen vlees eten en een beetje rustig aan doen. De poliovaccinatie krijgt ze met een lepeltje. Daarvoor mag ze twee uur niet gegeten hebben en erna pas na een uur weer wat drinken.

 

Op naar de prikzuster. Na de nodige formaliteiten, waarbij precies geregistreerd wordt welke prik ze in welke arm krijgt, kan ze geprikt worden. Na de prik moet ik 15 minuten blijven om te kijken of ze niet allergisch reageert. We krijgen een briefje mee waarop staat wanneer ik weer terug moet komen. Vorige week ging ik voor de vijfde keer, ze kennen me inmiddels. Ik was later dan op het briefje stond, want Esther was intussen flink ziek geweest. Dat was even lastig, alles moet weer anders gepland worden. Bovendien wilde ik de mazelenprik niet. Kinderen krijgen die hier al met 8 maanden, terwijl ze er best last van kunnen hebben. Dat had ook heel wat voeten in aarde. De dokter vond dat de zuster moest beslissen of dat kon, de zuster moest er iemand voor opbellen en uiteindelijk was het goed, mits ik een briefje ondertekende. Ze vertelde wat ze opgeschreven had, ik heb in goed vertrouwen maar getekend, want helaas kan ik geen Chinees lezen.

 

Elke keer is het toch weer een beetje spannend. We beheersen nog onvoldoende de taal om gelijk te begrijpen waar het over gaat, dus dat is best inspannend. Toch is het ook leuk. Leuk om met de andere mensen een klein babbeltje te maken, leuk om hun reacties te horen en te zien. Toen Esther vorige week geprikt werd was het druk, er waren wel zes andere baby’s. Esther ging natuurlijk huilen toen ze geprikt werd. Oohh, zeiden de (groot)ouders om haar heen, ze doet net als Chinese baby’s...

 

’s Avonds genoot Esther van haar prakje wortels met aardappels en gekookte kip. Toen ze in bad zat, schoten me ineens de aanwijzingen weer te binnen: geen vlees en geen bad....maar aangezien we niet in het yin/yang principe geloven is het misschien geen probleem dat we die regels overtreden hebben.

 

Terug naar Jian Hua Nederland

Last updated on: Fri Jul 10 16:40:02 2009 by: Narci Herr
©2009 Jian Hua Foundation Ltd
Serving the communities of China with hope and love
以希望和爱心,参与社会建设。